Bugün müslümanların sünnetten, hadisten; kısa ve öz itibariyle islâmî ahlâk ve kültürden ne kadar uzaklaştıkları elbette malumlarınız. Bununla birlikte, elbette islâmî neş’e ve umdelerin de baharda yeni yeni açmaya başlayan çiçekler gibi, güzelleşerek gelişen bir aşamada olduğunu görmek bizleri çok ama çok sevindiriyor.

     Yitirilen islâmî ahlâk ve kültürün bir yansıması olarak “yalan söylemek” artık çok sıradan ve normal bir iş ve eylem gibi görülmekte, yapılmaktadır. Yalan söylenecek hususlar bir elin parmaklarını geçmeyecek sayı kadar ve bizzat Hz. Peygamber tarafından sınırlı olarak sayılmıştır. Böyle olmakla birlikte, en dürüst ve güvenilir bildiğimiz ve bu manada da “islâmi hassasiyetler taşıyan”   kimi KARDEŞLERİMİZ ise kendilerine göre veya kimilerine göre “BEYAZ YALAN/PEMBE YALAN” adı verilen ve söyleyenden başka kimseye zararı olmayan yalanları rahatlıkla ve kimi zaman da ”ortamı yumuşatmak adına” söyleyebilmektedirler. Halbuki örnek almaya çalıştığımız ve önder kabul ettiğimiz Hz. Peygamberimiz, ŞAKA İLE DAHİ OLSA yalan söylememiş, yalan söyleyenleri “söylemeyin” diye ikaz etmiştir. Bunun yanında kendisi de şaka yapmış ve ama şaka yaptığında -yalanı değil de şakayı suç ve günah zannedenlerin- “iyi ama siz de şaka yapıyorsunuz” diye soran ve hayretini beyan edenlere de “ama ben doğruyu söylüyorum” mealinde cevap vererek, her şeyin mutlaka doğru olması gerektiğini bir kez daha öğretmiştir.

     Yani bir müslümanın ŞAKA İLE DAHİ OLSA yalan söylemesini İslâm ve dolayısıyla İslâm’ın ete kemiğe bürünmüş şekli olan Hz. Peygamberimiz asla ve kat’a kabul etmemiştir. Aşağıda sunmaya çalışacağımız hadis de bunun bir belgesi niteliğinde. Rabbim okuduklarımızla amel etmeyi ve sünnet üzere bir hayat yaşamayı nasip etsin efendim.   
Ebû Ümâme el-Bâhilî radıyallahu anh’den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

(…)

Şakadan bile olsa yalan söylemeyen kimseye cennetin ortasında bir köşk verileceğine kefilim.

(…)

Ebû Dâvûd, Edeb 7. Ayrıca bk. Tirmizî, Birr 58; İbni Mâce, Mukaddime 7

Açıklamalar

     Kötü huylardan biri de yalan söylemektir. Bize inanan ve güvenen birini yalan söyleyerek aldatmak, ona ihânet etmektir.  Yalanın şaka yollu söylenmesi bile çirkindir. İnsanları eğlendirmek için yalan söyleyen kimselerin ne fena bir iş yaptıklarını göstermek için Peygamber Efendimiz: “Yazıklar olsun milleti güldürmek için yalan söyleyen kimseye; yazıklar olsun; yazıklar olsun” buyurmuştur (Ebû Dâvûd, Edeb 80; Tirmizî, Zühd 10). 

     Kötü huylu kimse, başkalarından önce kendisine yazık eder. Çünkü onun bu hali, kolay kolay iyileşmeyecek belki de ömür boyu kendisinden ayrılmayacak bir hastalıktır.
Rivayet edildiğine göre Abdullah İbni Mübârek hazretleri bir yolculuk sırasında kötü huylu bir adamla arkadaş olmuştu. Adamın suyunca gitmeye, dediklerini yapmaya, onu kırmamaya çalıştı. Yolculuk sona erip de kötü huylu arkadaşından ayrılırken, İbni Mübârek, çok değerli bir dostundan ayrılıyormuş gibi ağlamaya başladı. Onun bu haline hayret edenlere şunları söyledi:
     Ben bu adama acıdığım için ağlıyorum. Çünkü yolculuk bitti, ben de kendisinden ayrıldım. Fakat onun kötü huyu hâlâ kendisiyle beraber.
    

     Aklı başında bir kimse kendini tanımaya gayret etmeli, kötü huylarını bulup onlardan kurtulmaya çalışmalıdır.
(Riyazussalihin Terceme ve Şerhi, Erkam Yayınları, C. 3, Hadis No. 631) 

Av.Emin ATALAY

Kaynak: www.eminatalay.com